ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வலிமையைப் பற்றி பேசும்போது நாம் அடிக்கடி GDP என்ற ஒரு எண்ணை முன்வைக்கிறோம்.

இன்று இந்தியா உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் இன்னொரு கேள்வி முக்கியமானது:

இன்று இந்தியாவின் மொத்த GDP எவ்வளவு என்பது மட்டும் முக்கியமா? அல்லது அந்தச் செல்வம் யாரிடம் செல்கிறது, ஒரு இந்தியருக்கு கிடைக்கும் வருமானம் எவ்வளவு, அந்த உற்பத்தியின் உரிமை யாரிடம் உள்ளது என்பதுதான் முக்கியமா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, கடந்த 300 ஆண்டுகளின் இந்திய வரலாறு மிகவும் சுவாரஸ்யமான படத்தை நமக்கு காட்டுகிறது.

---

1700: உலக பொருளாதாரத்தில் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய இடம்

Angus Maddison-ன் நீண்டகால வரலாற்றுப் பொருளாதார மதிப்பீடுகளின்படி, (THE WORLD ECONOMY: A MILLENNIAL PERSPECTIVE by Angus Maddison) 1700ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் GDP per capita சுமார் 550 USD ஆக இருந்தது. அதே காலத்தில் மேற்கு ஐரோப்பாவின் சராசரி சுமார் 1,024 dollars.

அதே Maddison தரவுகளில், 1700ஆம் ஆண்டில் உலக GDP-யில் இந்தியாவின் பங்கு 20%-க்கு மேல், சுமார் 23% அளவில் இருந்ததாக மதிப்பிடப்படுகிறது.

இதன் பொருள் என்ன?

இந்தியா அப்போது உலக பொருளாதாரத்தில் ஒரு விளிம்பு நாடாக இருக்கவில்லை. மாறாக, உலக உற்பத்தி மற்றும் வர்த்தகத்தில் மிகப்பெரிய மையங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

GDP என்பது நாட்டின் மொத்த உற்பத்தியின் அளவு. அது ஒவ்வொரு மனிதரின் செல்வத்தைக் காட்டாது.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மொத்த GDP-க்கு காரணமாக இருந்தது அதன் மிகப்பெரிய மக்கள் தொகையும் கூட.

அதனால், “உலக GDP-யில் இந்தியாவின் பங்கு மிகப்பெரியது” என்பது உண்மை என்றாலும், “ஒவ்வொரு இந்தியரும் ஐரோப்பியரைவிட அதிக செல்வந்தராக இருந்தார்” என்று அதிலிருந்து முடிவு செய்ய முடியாது.

---

அதே நேரத்தில் ஐரோப்பாவில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது?

18ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கு ஐரோப்பாவில் ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

தொழில்நுட்பம், அறிவியல், தொழில் உற்பத்தி மற்றும் அறிவுசார் சிந்தனைகளில் வேகமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.

Steam engine, textile machinery, battery, hydraulic technologies, scientific instruments, vaccination போன்ற துறைகளில் புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் பயன்பாடுகளும் உருவாகின.

அதே காலகட்டத்தில்:

• Adam Smith போன்ற பொருளாதார சிந்தனையாளர்கள்,
• David Ricardo போன்ற அரசியல் பொருளாதார அறிஞர்கள்,
• Rousseau போன்ற தத்துவவாதிகள்,
• Voltaire போன்ற அறிவொளிக் கால எழுத்தாளர்கள்

ஐரோப்பிய அறிவுசார் உலகத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.

இதை இந்தியாவின் நிலைமையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு தெரிகிறது.

இந்தியா உலக பொருளாதாரத்தில் மிகப்பெரிய பங்கைக் கொண்டிருந்தாலும், தொழில்துறைப் புரட்சியை உருவாக்கிய தொழில்நுட்ப மற்றும் நிறுவன மாற்றத்தில் இந்தியா அதே வேகத்தில் முன்னேறவில்லை.

இதுவே வரலாற்றின் மிகப்பெரிய கேள்விகளில் ஒன்று.

---

செல்வம் இருந்தது; ஆனால் நவீன தொழில் அமைப்பு உருவானதா?

18ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் 19ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவில்:

• சாதி அடிப்படையிலான சமூகப் பிரிவுகள்,
• பெண்களுக்கு எதிரான பல சமூகக் கட்டுப்பாடுகள்,
• சதி போன்ற பழக்கங்கள்,
• பஞ்சம்,
• வறுமை,
• கல்வியறிவின்மை,
• மூடநம்பிக்கைகள்

போன்ற பல கடுமையான சமூகப் பிரச்சினைகள் இருந்தன.

அதாவது, ஒரு நாட்டின் மொத்த பொருளாதார அளவு பெரியதாக இருப்பது மட்டும் அந்த சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தை நிரூபிக்காது.

இதுதான் GDP பற்றிய மிக முக்கியமான பாடம்.

ஒரு நாட்டில் அதிக அளவு பொருட்கள் உற்பத்தியாகலாம்.

ஆனால் அந்த உற்பத்தி:

• எவ்வாறு உருவாகிறது?
• யார் உற்பத்தி செய்கிறார்கள்?
• யாரிடம் தொழில்நுட்பம் இருக்கிறது?
• யாரிடம் மூலதனம் இருக்கிறது?
• லாபம் யாரிடம் செல்கிறது?
• அந்த செல்வம் சமூகத்தின் வாழ்க்கைத் தரத்தை எவ்வளவு உயர்த்துகிறது?

என்பவையே இறுதியில் முக்கியமான கேள்விகள்.

---

GDP per capita — உண்மையான வித்தியாசம் இங்குதான் தெரிகிறது

Maddison-ன் தரவுகள் இந்த வித்தியாசத்தை இன்னும் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

ஆண்டு	இந்தியா GDP per capita	மேற்கு ஐரோப்பா
1700	$550	$1,024
1820	$533	$1,232
1870	$533	$1,974
1913	$673	$3,473
1950	$619	$4,594
1973	$853	$11,534
1998	$1,746	$17,921

1990 international dollars; Maddison historical estimates.

இங்கேதான் இந்தியாவின் பிரச்சினை வெளிப்படுகிறது.

1700-ல் இந்தியா மேற்கு ஐரோப்பாவின் GDP per capita-வின் சுமார் பாதியளவில் இருந்தது.

ஆனால் பின்னர் அந்த இடைவெளி குறையவில்லை.

மாறாக:

1870 → 1913 → 1950 → 1973 → 1998

என்று செல்லச் செல்ல இடைவெளி பெரிதாகிக் கொண்டே சென்றது.

1950-ல் இந்தியா $619 ஆக இருந்தபோது, மேற்கு ஐரோப்பா $4,594.

1998-ல் இந்தியா $1,746 ஆக இருந்தபோது, மேற்கு ஐரோப்பா $17,921.

அதாவது மொத்த GDP வளர்ச்சியை விட GDP per capita மற்றும் productivity-யின் வளர்ச்சி மிகவும் முக்கியமானது.

---

1870: இந்தியா ஏற்றுமதி செய்தது — ஆனால் யார் அதிக மதிப்பைப் பெற்றனர்?

மற்றொரு முக்கியமான அட்டவணை இந்தியாவின் merchandise exports-ஐ காட்டுகிறது.

Maddison-ன் அட்டவணைப்படி, இந்தியாவின் merchandise exports:

• 1870 — $255 million
• 1913 — $786 million
• 1929 — $1.177 billion
• 1950 — $1.145 billion
• 1973 — $2.917 billion
• 1990 — $17.970 billion
• 1998 — $33.656 billion

என இருந்தது.

1870-ல் இந்த அட்டவணையில் இடம்பெற்ற ஆசிய நாடுகளுக்குள் இந்தியாவின் ஏற்றுமதி மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் இருந்தது.

ஆனால் இங்கே மீண்டும் ஒரு முக்கியமான கேள்வி:

ஏற்றுமதியின் மதிப்பு அதிகமாக இருந்தால் மட்டும் அந்த நாட்டின் மக்கள் பணக்காரர்களாகிவிடுகிறார்களா?

அப்படி இல்லை.

ஏனெனில் உற்பத்தி நடைபெறும் இடமும், லாபம் சேரும் இடமும் ஒரே இடமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

---

காலனித்துவ காலத்தின் முக்கியமான முரண்பாடு

காலனித்துவ இந்தியா உலக சந்தையுடன் இணைக்கப்பட்டது.

இந்தியாவிலிருந்து:

• பருத்தி,
• துணிகள்,
• விவசாயப் பொருட்கள்,
• மூலப்பொருட்கள்

போன்றவை உலக சந்தைக்கு சென்றன.

ஆனால் தொழில்துறை உற்பத்தியின் உயர்ந்த மதிப்பு சங்கிலி பெரும்பாலும் இந்தியாவிற்கு வெளியே உருவானது.

இதனால் ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரக் கேள்வி எழுகிறது:

இந்தியா உற்பத்தி செய்ததா? அல்லது இந்தியாவில் இருந்து உற்பத்தி செய்யப்பட்ட மதிப்பு வேறு இடங்களில் குவிக்கப்பட்டதா?

காலனித்துவ வர்த்தக அமைப்பை விமர்சிக்கும் பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்தக் கேள்வியை நீண்ட காலமாக ஆய்வு செய்து வருகின்றனர்.

எனவே, “இந்தியா ஏழையாக இருந்தது” என்பது மட்டும் வரலாற்றின் முழு விளக்கம் அல்ல.

மாறாக:

இந்தியா உற்பத்தி செய்த செல்வத்தின் உரிமை, கட்டுப்பாடு, விலை நிர்ணயம் மற்றும் லாபப் பகிர்வு எவ்வாறு அமைக்கப்பட்டிருந்தது?

என்பதுதான் ஆழமான கேள்வி.

---

1950 முதல் இந்தியா — சீனா: ஒரே நிலைமையிலிருந்து இரண்டு பாதைகள்

1950-ல் இந்தியாவும் சீனாவும் மிகக் குறைந்த GDP per capita கொண்ட நாடுகளாக இருந்தன.

Maddison தரவின்படி:

1950

• இந்தியா — $619
• சீனா — $439

1998

• இந்தியா — $1,746
• சீனா — $3,117

என்று இருந்தது.

அதாவது 20ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் இரு நாடுகளும் வெவ்வேறு பொருளாதார பாதைகளை எடுத்தன.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது:

மக்கள்தொகை பெரியது என்பதாலேயே GDP per capita குறைவாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

தொழில்மயமாக்கல், productivity, infrastructure, education, technology, exports, capital formation ஆகியவை இணைந்து செயல்படும்போது பெரிய மக்கள்தொகையையும் ஒரு பொருளாதார வலிமையாக மாற்ற முடியும்.

---

அப்படியானால் GDP வளர்ச்சி பயனற்றதா?

இங்கேதான் விவாதம் சுவாரஸ்யமாகிறது.

GDP வளர்ச்சி பயனற்றது என்று நேரடியாகச் சொல்ல முடியாது.

GDP வளர்ச்சி இல்லாமல்:

• வேலைவாய்ப்பு,
• infrastructure,
• கல்வி,
• சுகாதாரம்,
• தொழில்நுட்ப முதலீடு,
• அரசின் வருவாய்

போன்றவற்றை நீண்டகாலத்தில் விரிவுபடுத்துவது கடினம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில்,

GDP வளர்ச்சி ஏற்பட்டாலே மக்கள் அனைவரும் அதன் பலனைப் பெறுவார்கள் என்பதும் உண்மை அல்ல.

இதுதான் முக்கியமான வேறுபாடு.

ஒரு நாட்டின் GDP வேகமாக வளரலாம்.

ஆனால் அந்த வளர்ச்சி:

Foreign capital → foreign technology → foreign ownership → foreign profit

என்ற அமைப்பில் நடந்தால், உள்நாட்டு value capture குறைவாக இருக்கலாம்.

மாறாக:

Domestic capital → domestic technology → skilled jobs → domestic ownership → higher productivity → reinvestment

என்ற சுழற்சி உருவானால், GDP வளர்ச்சி ஒரு நாட்டின் நீண்டகால செல்வமாக மாறும். அது தான் சீனாவில் நடந்தது.

---

உலகமயமாக்கல்: வாய்ப்பா? அல்லது மதிப்பு வெளியேறும் அமைப்பா?

1991க்குப் பிறகு இந்தியா உலக பொருளாதாரத்துடன் அதிகமாக இணைந்தது.

அந்நிய முதலீடுகள் வந்தன.

புதிய தொழில்நுட்பங்கள் வந்தன.

உற்பத்தி திறன் அதிகரித்தது.

ஏற்றுமதி வாய்ப்புகள் உருவாயின.

ஆனால் இதனுடன் மற்றொரு கேள்வியும் எழுகிறது:

இந்தியாவில் உற்பத்தி நடைபெறுகிறது என்பதற்கும், இந்தியாவே அந்த உற்பத்தியின் முழு பொருளாதார மதிப்பையும் கைப்பற்றுகிறது என்பதற்கும் இடையே வித்தியாசம் இருக்கிறதா?

இது இன்றைய இந்திய பொருளாதாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமான கேள்வி.

உதாரணமாக, ஒரு multinational நிறுவனம் இந்தியாவில் ஒரு பொருளை உற்பத்தி செய்தால், அந்தப் பொருளின்:

• மூலப்பொருள் மதிப்பு,
• தொழிலாளர் மதிப்பு,
• தொழில்நுட்ப உரிமை,
• brand value,
• intellectual property,
• financing,
• distribution margin,
• final profit

எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பதே முக்கியம்.

அதனால் “இந்தியாவில் உற்பத்தி நடக்கிறது” என்பதையும் “இந்தியாவின் செல்வம் அதிகரிக்கிறது” என்பதையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

---

இந்தியாவின் அடுத்த கேள்வி GDP அல்ல — Value Capture

இன்றைய இந்தியாவுக்கு மிகப்பெரிய கேள்வி:

“நாம் எவ்வளவு உற்பத்தி செய்கிறோம்?” என்பது மட்டும் அல்ல.

அதற்கு மேலாக:

“நாம் உற்பத்தி செய்யும் மதிப்பில் எவ்வளவு பகுதியை நாமே வைத்துக்கொள்கிறோம்?”

என்பதுதான்.

இந்தியாவில் ஒரு பொருள் தயாரிக்கப்பட்டாலும் அதன்:

Technology → Foreign
Brand → Foreign
Finance → Foreign
Design → Foreign
Distribution → Foreign
Profit → Foreign

என்ற நிலை உருவானால், இந்தியா ஒரு பெரிய manufacturing base ஆக இருக்கலாம்.

ஆனால் அது முழுமையான economic power ஆக மாறாது.

---

GDP-யை விட முக்கியமான ஐந்து கேள்விகள்

எனவே இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியை மதிப்பிடும்போது நாம் ஐந்து கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்:

1. GDP எவ்வளவு வளர்ந்தது?

2. GDP per capita எவ்வளவு வளர்ந்தது?

3. Productivity எவ்வளவு உயர்ந்தது?

4. Technology மற்றும் intellectual property யாருடையது?

5. உருவான லாபத்தின் பெரும்பகுதி யாரிடம் குவிகிறது?

இந்த ஐந்து கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்தால்தான் ஒரு நாட்டின் உண்மையான பொருளாதார முன்னேற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

---

முடிவு: இந்தியாவின் வரலாறு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம்

1700-ல் இந்தியா உலக பொருளாதாரத்தில் மிகப்பெரிய பங்கைக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அதன் பின்னர் இந்தியாவின் GDP per capita, மேற்கு ஐரோப்பாவுடன் ஒப்பிடும்போது, மிகப்பெரிய பின்னடைவை சந்தித்தது. Maddison-ன் தரவுகள் இந்த நீண்டகால divergence-ஐ தெளிவாக காட்டுகின்றன.

அதேபோல், இந்தியாவின் ஏற்றுமதியும் காலப்போக்கில் மிகப்பெரிய அளவில் வளர்ந்தது. ஆனால் ஏற்றுமதி அதிகரிப்பது மட்டும் மக்களின் செல்வத்தை உறுதி செய்யாது.

எனவே இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாற்றை

“ஒரு காலத்தில் இந்தியா பணக்கார நாடு; பின்னர் ஏழை நாடானது”

என்ற இரண்டு வரிகளில் முடித்துவிட முடியாது.

அதற்குப் பின்னால்:

உற்பத்தி → தொழில்நுட்பம் → மூலதனம் → வர்த்தகம் → உரிமை → லாபம் → மறுமுதலீடு → productivity

என்ற முழு சங்கிலி இருக்கிறது.

இன்றும் அதே கேள்வி தொடர்கிறது.

இந்தியா உலகத்தின் உற்பத்திக் கூடமாக மட்டும் இருக்கப் போகிறதா?
அல்லது உலகத்தின் technology, capital, brands, intellectual property மற்றும் high-value industries-ஐ உருவாக்கும் பொருளாதாரமாக மாறப் போகிறதா?

இதுதான் இந்தியாவின் அடுத்த பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் மையக் கேள்வி.

GDP ஒரு எண்ணைச் சொல்கிறது.
ஆனால் அந்த எண்ணுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உரிமை, உற்பத்தி மற்றும் லாபத்தின் பகிர்வு — ஒரு நாட்டின் உண்மையான பொருளாதார சக்தியைச் சொல்கிறது.

---

Reference: THE WORLD ECONOMY:
A MILLENNIAL PERSPECTIVE
by
Angus Maddison