Gen Z-ன் அரசியல் தேடலும் கம்யூனிசத்தின் புதிய வாசிப்பும்
“இந்த தலைமுறைக்கு அரசியலில் ஆர்வமேஇல்லை.”
Gen Z-ஐப் பற்றி அடிக்கடி சொல்லப்படும் ஒரு பொதுவான கருத்து இது.
அரசியல் கூட்டங்களுக்கு வருவதில்லை. நீண்ட உரைகளைகேட்பதில்லை. கட்சிக் கொடிகளுடன் தெருக்களில் நிற்பதில்லை. அதற்குப் பதிலாக Instagram reels, YouTube videos, memes, podcasts, short-form content ஆகியவற்றில் நேரத்தைசெலவிடுகிறார்கள்.
அதனால் அவர்கள் அரசியலற்றவர்களா?
இல்லை.
உண்மையில், கேள்வி வேறு.
Gen Z அரசியலைவிட்டு விலகிவிட்டதா, அல்லது அரசியல் வெளிப்படும் முறையேமாறிவிட்டதா?
இந்தக் கேள்வியைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இன்றைய இளைஞர்களின் அரசியல் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
UNDP-யின் சமீபத்திய ஆய்வுகள், உலகளவில் இளைஞர்கள் பாரம்பரிய அரசியல் அமைப்புகளிலிருந்து ஒரு அளவுக்கு விரக்தியடைந்திருந்தாலும், அவர்கள் அரசியலில் ஆர்வமற்றவர்கள் என்று அர்த்தமில்லைஎனக் குறிப்பிடுகின்றன. மாறாக, சமூக ஊடகம், grassroots movements மற்றும் புதிய வகையான civic participation ஆகியவற்றின் வழியாக அவர்கள் அரசியலில் ஈடுபடும் முறைகள் மாறி வருகின்றன.
அதாவது, அரசியல் மறைந்துவிடவில்லை; அதன் வடிவம் மாறியுள்ளது.
“என் வாழ்க்கைக்கும் அரசியலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
ஒரு Gen Z இளைஞனின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள்.
கல்லூரியில் படிக்கிறான்.
படிப்பு முடிந்ததும் வேலைதேடுகிறான்.
வேலைகிடைத்தாலும் சம்பளம் போதவில்லை.
வாடகைஉயர்கிறது.
கல்வி விலைஉயர்கிறது.
மருத்துவச் செலவு அதிகரிக்கிறது.
வேலைபாதுகாப்பு குறைகிறது.
AI மற்றும் automation எதிர்கால வேலைகளைப் பற்றி புதிய கேள்விகளைஉருவாக்குகின்றன.
Gig economy-யில் வேலைசெய்பவர்களுக்கு நிரந்தர வேலைப் பாதுகாப்பு இல்லை.
இந்த எல்லா பிரச்சினைகளும் தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளாகவேதோன்றலாம்.
ஆனால் மார்க்சியத்தின் முக்கியத்துவம் இங்கேதொடங்குகிறது.
“இது ஒருவரின் தனிப்பட்ட பிரச்சினையா, அல்லது ஒரு சமூக அமைப்பின் விளைவா?”
ஒரு இளைஞனுக்கு வேலைகிடைக்காதது அவனுடைய தனிப்பட்ட தோல்வி என்று கூறலாம்.
ஆனால் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கு வேலைகிடைக்கவில்லைஎன்றால்?
அதைதனிநபர்களின் தோல்வி என்று மட்டும் விளக்க முடியுமா?
அங்கேதான் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் கேள்வி தொடங்குகிறது.
Gen Z-ன் கோபத்திற்கு ஒரு பொருளாதார மொழி தேவை:
இன்றைய இளைஞர்களிடம் கோபம் இருக்கிறது.
அது ஒரேஒரு அரசியல் கட்சியின் மீதான கோபம் அல்ல.
அது பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது.
வேலைவாய்ப்பின்மைமீது கோபம்.
சாதிய பாகுபாடு மீது கோபம்.
பாலின சமத்துவமின்மைமீது கோபம்.
கல்வி வணிகமயமாக்கல் மீது கோபம்.
சுற்றுச்சூழல் அழிவு மீது கோபம்.
செல்வச் சமத்துவமின்மைமீது கோபம்.
அதிகரிக்கும் வாழ்க்கைச் செலவு மீது கோபம்.
அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தல் மீது கோபம்.
இந்தக் கோபங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவைபோல தோன்றலாம்.
ஆனால் அவற்றைஇணைத்து பார்க்கும் ஒரு அரசியல் பார்வைமார்க்சியத்தில் உள்ளது.
உற்பத்தி யாருடையது?
உழைப்பு யாருடையது?
செல்வம் யாரிடம் குவிகிறது?
முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது?
இந்தக் கேள்விகள் இன்றும் பொருத்தமானவை.
Social Media: அரசியலின் புதிய தெருமுனை:
முன்னொரு காலத்தில் அரசியல் விவாதம் தேநீர் கடையில் நடந்திருக்கலாம்.
பின்னர் அது தெருமுனைக் கூட்டங்களிலும், சுவரொட்டிகளிலும், கட்சிக் கூட்டங்களிலும் நடந்தது.
இன்று அதேவிவாதம் Instagram comment section-ல் நடக்கிறது.
ஒரு meme அரசியல் கருத்தாக மாறுகிறது.
ஒரு reel ஒரு சமூகப் பிரச்சினையைலட்சக்கணக்கான மக்களிடம் கொண்டு செல்கிறது.
ஒரு YouTube விவாதம் பல மணி நேர அரசியல் உரையாடலைஉருவாக்குகிறது.
UNICEF ஆய்வுகள் இளைஞர்களின் digital civic engagement என்பது வெறும் “like” அல்லது “share” அல்ல; அரசியல் செய்திகளைப் பகிர்வது, சமூக அமைப்புகளுடன் இணைவது, வீடியோக்கள் மற்றும் memes வழியாக அரசியல் கருத்தைவெளிப்படுத்துவது போன்ற பல வடிவங்களைஉள்ளடக்கியது எனக் கூறுகின்றன. மேலும் digital participation மற்றும் offline political participation இடையேதொடர்பு இருப்பதாக ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
இதனால் social media-வைஅரசியலின் எதிரி என்று பார்ப்பதும் தவறு.
அதேநேரத்தில் social media-வையேஅரசியல் மாற்றம் என்று நினைப்பதும் தவறு.
ஒரு reel ஒரு கேள்வியைஉருவாக்கலாம்.
ஆனால் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடுவதற்கு அமைப்பு தேவை.
“Clicktivism” போதுமா?
ஒரு பதிவுக்கு ஆயிரம் likes.
ஒரு hashtag-க்கு லட்சக்கணக்கான views.
ஒரு political reel viral.
அதற்குப் பிறகு?
இதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
சமூக மாற்றம் algorithm-ல் மட்டும் உருவாகாது.
ஒரு தொழிலாளியின் ஊதியப் பிரச்சினைInstagram story-யில் பதிவு செய்யப்படலாம்.
ஆனால் அந்த ஊதியப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க தொழிலாளர்கள் ஒன்றிணைய வேண்டியிருக்கும்.
ஒரு மாணவன் கல்விக் கட்டணத்தைப் பற்றி reel போடலாம்.
ஆனால் கல்வி வணிகமயமாக்கலைஎதிர்கொள்ள collective action தேவைப்படலாம்.
அதனால் digital politics-ஐ collective politics-ஆக மாற்றுவது இன்றைய இடதுசாரி இயக்கங்களின் முக்கியமான சவால்களில் ஒன்று.
Gen Z ஏன் கம்யூனிசத்தைப் பற்றி மீண்டும் கேட்கிறது?
உலகின் பல பகுதிகளில் inequality, வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, housing crisis, student debt, corporate power போன்ற பிரச்சினைகள் இளைஞர்களின் அரசியல் உரையாடல்களில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன.
இதனால் சில இளைஞர்கள் மீண்டும் Marx, socialism, capitalism, class ஆகிய சொற்களைப் படிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
இதன் அர்த்தம் Gen Z முழுவதும் கம்யூனிஸ்ட்களாக மாறிவிட்டார்கள் என்பதல்ல.
அப்படிப்பட்ட பொதுமைப்படுத்தல் தவறானது.
ஆனால் முதலாளித்துவத்தின் செயல்பாடு குறித்த கேள்விகள் மீண்டும் இளைஞர்களின் அரசியல் உரையாடலில் இடம் பெறுகின்றன என்பதேகவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.
இது ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு.
முன்பு “சோசலிசம்” என்ற வார்த்தையைகேள்விப்பட்டிருந்த இளைஞன், இன்று:
“AI வந்தால் என் வேலைஎன்ன ஆகும்?”
“Gig worker-க்கு ஏன் social security இல்லை?”
“ஒரு நிறுவனத்தின் profit ஏன் தொடர்ந்து வளர வேண்டும்?”
“என் உழைப்பின் மதிப்பு எங்கேசெல்கிறது?”
என்று கேட்கிறான்.
இந்தக் கேள்விகளுக்கு Marxism ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளாதார விளக்கத்தைமுன்வைக்கிறது.
வர்க்கம் மறைந்துவிட்டதா?
இன்றைய digital உலகம் அனைவரையும் சமமாக இணைத்துவிட்டது என்ற ஒரு மாயைஇருக்கிறது.
Instagram account எல்லோரிடமும் இருக்கலாம்.
ஆனால் அனைவரிடமும் ஒரேபொருளாதார சக்தி இருக்கிறதா?
ஒரு CEO-வும் ஒரு delivery worker-உம் இருவரும் smartphone பயன்படுத்துகிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களின் உற்பத்தி உறவு ஒன்றா?
ஒரு தொழிற்சாலைஉரிமையாளரும் அந்த தொழிற்சாலையில் piece-rate அடிப்படையில் வேலைசெய்யும் தொழிலாளியும் இருவரும் WhatsApp பயன்படுத்துகிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களின் சமூக அதிகாரம் ஒன்றா?
Technology சமமானதாகத் தோன்றும் ஒரு digital surface-ஐ உருவாக்கலாம்.
ஆனால் அதன் கீழேஇருக்கும் பொருளாதார உறவுகள் மறைந்துவிடுவதில்லை.
இதுதான் வர்க்க அரசியலைமீண்டும் படிக்க வேண்டிய இடம்.
இந்திய Gen Z-க்கு இந்த விவாதம் ஏன் முக்கியம்?
இந்தியாவில் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கைமிகப்பெரியது.
UNICEF இந்தியாவின் தகவல்படி, 10–19 வயதுக்குட்பட்ட சுமார் 253 மில்லியன் இளைஞர்கள் இந்தியாவில் உள்ளனர். அவர்களைpassive beneficiaries-ஆக அல்லாமல், சமூக மற்றும் அரசியல் வாழ்க்கையில் பங்கேற்கும் குடிமக்களாக உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்புகள் தேவைப்படுகின்றன.
UNDP இந்தியாவும் 15–29 வயதினர் இந்திய மக்கள்தொகையில் 27.5% அளவுக்கு இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டு, இளைஞர்களின் civic engagement-ஐ அதிகரிப்பதற்கான அமைப்புகளின் தேவையைவலியுறுத்தியுள்ளது.
இதனால் இந்திய அரசியலில் Gen Z-ன் பங்கு வெறும் தேர்தல் நாளில் வாக்களிப்பதோடு முடிவடையாது.
அவர்கள் இப்போது மாணவர்களாகவும்,
எதிர்கால வேலை தேடுபவர்களாகவும்,
தொழிலாளர்களாகவும்,
கிக் பணியாளர்களாகவும் (Gig workers),
படைப்பாளர்களாகவும் (Creators),
தொழில்முனைவோராகவும்,
சமூக இயக்கங்களில் பங்கேற்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.
அவர்களின் அனுபவங்கள் அரசியலின் மிக முக்கியமான உள்ளடக்கமாக மாறுகின்றன.
இடதுசாரி இயக்கம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி?
Gen Z-ஐ அரசியலுக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்றால் முதலில் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்:
“அவர்களைநம்மிடம் எப்படி கொண்டு வருவது?”
என்பதல்ல.
“அவர்களின் வாழ்க்கையைநாம் எவ்வளவு புரிந்துகொள்கிறோம்?”
என்பதுதான்.
இன்றைய இளைஞன் கட்சியின் பழைய slogan-ஐ மட்டும் கேட்க விரும்பாமல் இருக்கலாம்.
அவன் கேட்பான்:
“என் வேலைபற்றி பேசுங்கள்.”
“என் கல்வி பற்றி பேசுங்கள்.”
“என் future பற்றி பேசுங்கள்.”
“AI என்ன செய்யப் போகிறது?”
“என் நகரத்தில் வீட்டு வாடகைஏன் இவ்வளவு?”
“என் சம்பளம் ஏன் வாழ்க்கைச் செலவுடன் போட்டியிட முடியவில்லை?”
“நான் ஏன் 12 மணி நேரம் வேலைசெய்ய வேண்டியுள்ளது?”
இவைஅனைத்தும் அரசியல் கேள்விகள்.
இந்த கேள்விகளுக்கு மார்க்சிய அரசியல் புதிய மொழியில் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
Marx-ஐ meme-ஆக மட்டும் வைத்துவிட முடியாது!!
Gen Z-ன் political culture-ல் Marx-ன் புகைப்படம் ஒரு meme ஆக இருக்கலாம்.
“Workers of the world…” என்ற quote ஒரு Instagram post ஆக இருக்கலாம்.
Che Guevara ஒரு T-shirt ஆக இருக்கலாம்.
ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது Marx-ஐ ஒரு method of analysis ஆகப் படிப்பது.
சமூகத்தைஎப்படி ஆய்வு செய்வது?
வர்க்க உறவுகளைஎப்படி புரிந்துகொள்வது?
உற்பத்தி மற்றும் சொத்து உறவுகள் அரசியலைஎப்படி பாதிக்கின்றன?
முதலாளித்துவம் ஏன் தொடர்ந்து மாற்றமடைகிறது?
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உழைப்பைஎப்படி மாற்றுகிறது?
இவைதான் Marxism-ன் உண்மையான அறிவுசார் சவால்கள்.
Gen Z-க்கு இந்த விவாதம் வழங்கப்பட வேண்டியது slogan-ஆக அல்ல.
கேள்வியாக.
புதிய தலைமுறை, புதிய அரசியல் மொழி!!
Gen Z அரசியலைஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் அரசியல் மொழியும் மாற வேண்டும்.
அரசியல் என்பது தேர்தல் மட்டும் அல்ல.
அரசியல் என்பது Parliament மட்டும் அல்ல.
அரசியல் என்பது கட்சி அலுவலகம் மட்டும் அல்ல.
ஒரு தொழிலாளியின் சம்பளம் அரசியல்.
ஒரு மாணவனின் கல்விக் கட்டணம் அரசியல்.
ஒரு பெண்ணின் பாதுகாப்பு அரசியல்.
ஒரு குடும்பத்தின் வீட்டு வாடகைஅரசியல்.
ஒரு விவசாயியின் கடன் அரசியல்.
ஒரு delivery worker-ன் வேலைநேரம் அரசியல்.
ஒரு தொழிற்சாலையின் வேலைநிலைஅரசியல்.
ஒரு நகரத்தின் காற்று அரசியல்.
வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு முக்கியமான பொருளாதார உறவிலும் அரசியல் இருக்கிறது.
இந்த உண்மையைஇளைஞர்களின் அனுபவங்களுடன் இணைத்து விளக்க முடிந்தால், மார்க்சியம் ஒரு பழைய புத்தகத்தின் கோட்பாடாக மட்டும் இருக்காது.
அது சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கருவியாக மாறும்.
திரையிலிருந்து தெருவுக்கு!!
Gen Z அரசியலற்ற தலைமுறைஅல்ல.
அவர்கள் அரசியலைவேறு மொழியில் பேசுகிறார்கள்.
அவர்களின் மேடைsocial media.
அவர்களின் மொழி memes.
அவர்களின் தகவல் உலகம் algorithm-ஆல் இயக்கப்படுகிறது.
அவர்களின் அரசியல் அனுபவம் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலிருந்து தொடங்குகிறது.
ஆனால் அந்த தனிப்பட்ட அனுபவம் சமூகத்தின் பொதுவான பிரச்சினையுடன் இணையும் தருணத்தில்தான் அரசியல் உணர்வு உருவாகிறது.
ஒரு இளைஞன் “எனக்கு வேலைஇல்லை” என்று சொல்வது தனிப்பட்ட பிரச்சினை.
லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கு வேலைஇல்லைஎன்றால் அது சமூகப் பிரச்சினை.
ஒரு தொழிலாளி “என் சம்பளம் போதவில்லை” என்று சொல்வது தனிப்பட்ட பிரச்சினை.
ஒரு தலைமுறையேதனது உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தில் போதுமான பங்கைப் பெறவில்லைஎன்றால் அது வர்க்கப் பிரச்சினை.
அங்கேதான் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் அரசியலும் சந்திக்கின்றன.
முடிவாக…
Gen Z எந்த அரசியல் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் என்பதைமுன்கூட்டியேதீர்மானிக்க முடியாது.
அவர்கள் ஒரேமாதிரியான அரசியல் கருத்தைக் கொண்ட தலைமுறையும் அல்ல.
ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது:
அவர்கள் கேள்வி கேட்கிறார்கள்.
அந்தக் கேள்விகள் சில நேரங்களில் சமூக ஊடகங்களில் தொடங்குகின்றன.
சில நேரங்களில் கல்வி நிறுவனங்களில்.
சில நேரங்களில் பணியிடங்களில்.
சில நேரங்களில் குடும்பத்தின் பொருளாதார நெருக்கடியில்.
சில நேரங்களில் சமூக அநீதியைநேரில் சந்திக்கும் அனுபவத்தில்.
அந்தக் கேள்விகளைதனிமனித frustration-ஆக விட்டுவிடலாமா?
அல்லது அவற்றின் சமூக, பொருளாதார காரணங்களைஆராயலாமா?
அதுதான் அரசியலின் அடுத்த கட்டம்.
மார்க்சியத்திற்கு முன் நிற்கும் கேள்வியும் இதுதான்.
புதிய தலைமுறைக்கு பழைய பதில்களைமட்டும் கொடுப்பதா?
அல்லது அவர்களின் புதிய கேள்விகளுடன் சேர்ந்து புதிய அரசியல் மொழியைஉருவாக்குவதா?
Gen Z-ன் அரசியல் எதிர்காலம் இன்னும் எழுதப்படவில்லை.
ஆனால் அந்தப் பக்கத்தில் எழுதப்படும் முதல் வார்த்தைஒருவேளைஇதுவாக இருக்கலாம்:
“ஏன்?”
அந்த “ஏன்?” என்ற கேள்வியிலிருந்துதான் எந்தப் புரட்சிகரமான சிந்தனையும் தொடங்குகிறது.
By தோழர் விவேக்

Leave a Reply