சென்னைப் பெருநகர மாநகராட்சியில் (GCC) ஏற்கனவே பல மண்டலங்களில் தூய்மைப் பணிகள் வெளிமுகமைக்கு (Outsourcing) விடப்பட்டு, அங்கு காலம் காலமாக உழைத்த தொழிலாளர்கள் நிரந்தரத் தன்மையற்ற தினக்கூலிகளாக மாற்றப்பட்ட கசப்பான வரலாற்றை நாம் அறிவோம். தற்போது, தமிழ்நாட்டின் மற்ற மாநகராட்சிகளிலும் உள்ள மண்டலங்களைத் தனியார்மயமாக்கும் இலக்குடன், அதற்கான ஆரம்பகட்ட வேலைகளைத் தவெக (TVK) அரசு தீவிரப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது.

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், எந்தக் கட்சி ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்தாலும், ஆகக் கடைமட்ட உழைப்பாளியின் நிலைமை எப்போதும் நிச்சயமற்ற (Precarious) தன்மையிலேயே நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. ஆகையால்தான் சொல்கிறேன்—தனி நபர் ஒருவரையோ (விஜய்) அல்லது ஒரு புதிய கட்சியையோ (தவெக) முன்வைத்து, “அவர் வந்தால் எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்துவிடும்” என்று சாமானிய மக்கள் நம்புவது அவர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் அரசியல் அறிவு போதாமையையே காட்டுகிறது.

தேர்தல் நிதியும் முதலாளித்துவச் சார்பும்

இங்கே மாற வேண்டியது கட்சி அரசியல் அல்ல; மாறாக “வர்க்க அரசியல்” (Class Politics) முன்னிலைக்கு வர வேண்டும். எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அது தொழிலாளர் நலனில் மெய்யான அக்கறை கொள்கிறதா, தொழிலாளர்கள் குறித்த தெளிவான கொள்கைகள் அந்தக் கட்சியிடம் இருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து, அதன் பிறகே தொழிலாளர் வர்க்கம் அவர்களை ஆதரிக்க வேண்டும்.

ஏனெனில், தங்கள் நலனில் மட்டுமே அக்கறை கொண்ட முதலாளிகள் எல்லா அரசியல் கட்சிகளுக்கும் வாரி வாரித் தேர்தல் நிதி வழங்குகிறார்கள். அதன் மூலம், எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தங்களுக்குச் சாதகமான கொள்கைகளையே நிறைவேற்றும் வண்ணம் அந்தத் தலைவர்களைத் தங்களின் பிடிக்குள் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

நமது தவறும் ஏமாற்றமும்

”இந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் உழைக்கும் வர்க்கமான நமக்கு என்ன செய்யப் போகிறது?”

ஆனால், தொழிலாளர்களாகிய நாம்தான் ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் “இந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் உழைக்கும் வர்க்கமான நமக்கு என்ன செய்யப் போகிறது?” என்ற அடிப்படையான கேள்வியைக் கூட எழுப்பாமல், வெறும் முகங்களைப் பார்த்து வாக்களித்து விடுகிறோம். பிறகு, அவர்கள் ஆட்சியில் அமர்ந்து நம் வயிற்றிலடிக்கும் கொள்கைகளைக் கொண்டு வரும்போது, வேறு வழியின்றி வீதிக்கு வந்து போராடக் கிளம்பி விடுகிறோம்.

மீண்டும் ஒரு புதிய தலைவன் வருவான், ஒரு புதிய கட்சி தோன்றும்; அவர்கள் மீண்டும் கவர்ச்சிகரமான வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்து நம்மை ஏமாற்றுவார்கள். நாமும் அவர்களை நம்பி ஓட்டுப் போடுவோம். இந்தச் சுழற்சி மாற வேண்டும். ஒருமுறை ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்து வாக்களிக்கும் நிலைக்கு உழைக்கும் வர்க்கம் வந்துவிட்டால், எந்த அரசியல் கட்சியும், எந்தத் தலைவனும் நம்மை ஏமாற்றத் துணிய மாட்டான்.

தேவை பாட்டாளி வர்க்க அரசியல்!

இதற்கு நமக்குத் தேவை கட்சி அரசியல் தாண்டிய “வர்க்க அரசியல்”—அதாவது பாட்டாளி வர்க்க அரசியல்.

தன் திரைத்துறையின் (Career) உச்சத்தில் இருந்து, 250 கோடி ரூபாய் சம்பளத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு அரசியலுக்கு வரும் ஒரு நபர், நமக்காக உழைப்பார், நமக்கு நல்லது செய்வார் என்று நம்பும் அளவிற்கு நம்முடைய அரசியல் அறிவு மழுங்கடிக்கப்பட்டுக் கிடப்பதே நமது ஒட்டுமொத்தத் தோல்விகளுக்கும் முதன்மைக் காரணம். முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் இருந்து கொண்டு, ஒரு தனிநபர் இரட்சகரால் நம் வாழ்வை மாற்றிவிட முடியும் என்ற மாயையை உடைத்து, உழைப்பவர்களுக்கான அரசியலை நாம் கையில் எடுக்காதவரை விடிவு என்பது சாத்தியமில்லை.