அறுதி ஆய்வு பற்றிய மாயை

ஏதோ ஒரு ஆய்வு செய்யாமல் விட்டதால்தான் இந்தியாவில் புரட்சி வரவில்லை —
எனவே, இந்திய கம்யூனிஸ்டுகள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய ஆய்வு செய்து,
அந்த “ரகசிய கோட்பாட்டை” கண்டுபிடித்துவிட்டால் நாம் புரட்சியை நடத்திவிடலாம் —
என்று பேசுவது ML குழுக்கள் இடையே இன்று ஒரு டிரெண்ட் ஆகிவிட்டது.

ஆனால் ஒரு சமூகத்தைப் பற்றிய ஆய்வு என்றுமே இறுதியானது அல்ல.
மற்ற எல்லா சமூகங்களையும் போலவே, இந்திய சமூகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
அதனால் 1950-களுக்குப் பொருத்தமான ஒரு ஆய்வு, 2025-ல் இயல்பாகவே காலாவதியாகிவிடும்.

1950 பற்றிய ஒரு ஆய்வு, 1950-ல் ஒரு மாதிரியாக இருக்கும்;
1960-ல் வேறு மாதிரியாகும்; 2025-ல் இன்னொரு மாதிரியாக இருக்கும்.
அதுதான் இயக்கவியல் — Dialectics.

—

ஒரு முடிவான, குறையற்ற ஆய்வை தந்துவிட முடியும் என்று நம்புவது,
இயக்கவியலுக்கே எதிரானது.
அது ஒரு இயக்க மறுப்பியல் (metaphysics) —
ஏனெனில் எந்த ஆய்வும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கும் சூழலிற்கும் உட்பட்டது.

அதிலிருந்து மீண்டு வெளி நிற்கும் “நித்திய உண்மை” என்று ஒன்றே இல்லை.
சமூகம் மாறிக்கொண்டிருக்கும் வரை, ஆய்வுகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
ஒரு ஆய்வு “நிலைத்தது” என்று நம்புவது,
உண்மையில் இயக்கத்தை மறுப்பதற்குச் சமம்.

—

அதேபோல், புறச் சூழல்களை கருத்தில் கொள்ளாமல்,
ஒரு கோட்பாடு அல்லது தத்துவம் தன்னிச்சையாக புரட்சியை உருவாக்கிவிடும்
என்று நம்புவது கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism) ஆகும்.

மார்க்ஸும் எங்கல்சும் வலியுறுத்தியபடி,
பொருளாதார அடித்தளத்தின் மாற்றமே சிந்தனை, கோட்பாடு, தத்துவங்களை உருவாக்குகிறது.
கோட்பாடுகள் புரட்சியை உருவாக்குவதில்லை;
புரட்சியின் இயக்கங்களே கோட்பாடுகளுக்கு புதிய பொருளை அளிக்கின்றன.

—

ஆய்வின் தொடர்ச்சி மற்றும் Dialectical முன்னேற்றம்

இந்திய கம்யூனிஸ்டுகள் அந்தந்த காலத்திலும், அந்தந்த சூழல்களிலும்
ஆய்வுகளை செய்து வந்தே இருக்கிறார்கள் —
அவற்றில் குறைகள் இருப்பது இயல்பு, ஏனெனில்
அந்தக் காலத்தின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நிபந்தனைகளே அவற்றை நிர்ணயித்தன.

1950-களின் கம்யூனிஸ்டுகளின் ஆய்வை இன்று எடுத்து,
அதில் சில எழுத்துப் பிழைகள் இருப்பதாகச் சொல்லி,
அந்த ஆய்வுகள் “தவறானவை” என்று கூறுவது விதண்டாவாதம் (Sophistry) தான்.

அதே போல, காலந்தோறும் புதிய ஆய்வுகள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கின்றன.
ஒவ்வொரு புதிய ஆய்வும், முந்தையதைவிட சிறந்த புரிதலை கொடுத்தால்,
அந்த புது ஆய்வு மேம்பட்டது என்று சொல்லலாம் — அதுவே Dialectics.

வெறுமனே, இருக்கும் ஆய்வில் ஒரு குறையைச் சொல்லிவிடுவது
அறிவியல் விமர்சனம் அல்ல — அது வெறும் விதண்டாவாதம்.

—

ஒரு மார்க்சியவாதி செய்யும் எந்த ஆய்வும் அரை-குறையாகத்தான் இருக்கும் என்பது அவர் அறிந்து இருக்கிறார்.
ஏனெனில் அவர் அறிந்திருக்கிறார் —
முழு, நித்திய உண்மையை ஒரே நேரத்தில் பிடிக்க முடியாது என்பதை.
அதனால் ஒரு உண்மையை “நித்தியமாகக் கண்டறிந்தேன்” என்று
மார்க்சியவாதி பிதற்ற மாட்டான்.

காலப்போக்கில், நடைமுறையின் வழியே தான் புரிதலை மேம்படுத்திக்கொண்டு,
கட்சி கட்டி, மக்கள் இயக்கங்களில் கலந்து கொண்டு,
அறிவும் அனுபவமும் ஒன்றாக வளர்வதே
மார்க்சியவாதியின் தத்துவமும் நடைமுறையும்.

ஆனால் இதை விடுத்து, சில ML குழுக்கள் மற்றும்
“திண்ணை மார்க்சிய வீரர்கள்” (verandah revolutionaries)
அந்த ஒரு புனித கோட்பாட்டுக்காக காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
லெனின் மீண்டும் வந்து வழி காட்டுவாரோ என்ற எதிர்பார்ப்பில்
காத்திருக்கிறார்கள். முழுமையான- ரகசியமான- புனித கோட்பாட்டை கண்டு பிடித்த உடன் களத்திற்கு வருவார்கள் என்று நம்புவோம்.

இப்போது நடைமுறையில் எந்தக் களப் பணியும் இல்லாததால்,
இந்த வெட்டி வியாக்கியானம் (empty theorizing) செய்ய
அவர்களுக்கு நேரம் மிகுதியாகவே இருக்கிறது.

—

முடிவாக

ஆய்வு என்பது புரட்சிக்கு முன்னேற்பாடல்ல —
அது புரட்சியின் இயக்கத்தை புரிந்துகொள்ளும் கருவி.
ஆய்வு முடிவற்றது, ஏனெனில் சமூகம் இயக்கமுடையது.
ஒரு காலத்தின் உண்மை, அடுத்த காலத்தின் பொய்யாக மாறலாம் —
அதுதான் இயக்கவியலின் உண்மை.

எனவே, “முடிவான கோட்பாட்டைத் தேடும்” நம்பிக்கை
அறிவியலல்ல — அது இயக்க மறுப்பியல்,
மற்றும் மார்க்சிய தத்துவத்தின் அடிப்படைக்கு எதிரானது.

இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆய்வே செய்யவில்லை என்று சொல்வதெல்லாம், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மீதான அவதூறு பரப்புதல் அன்றி வேறில்லை.